โพสต์
ครบ 20 ปีพอดีที่ผมเข้ามาอยู่ใน ThaiVI
ถ้านับตาม login ผมสมัครเมื่อปี 2007 แต่จริงๆ แล้วผมเริ่มเข้ามาอ่านตั้งแต่ราวปี 2006 อ่านแบบไม่ล็อกอิน อ่านเงียบๆ ไล่กระทู้ ไล่แนวคิดของพี่ๆ ในเว็บนี้ เหตุผลที่ตัดสินใจสมัครจริงจังก็ตรงไปตรงมา คืออยากไปงาน Meeting “จิบเบียร์” เพราะอยากรู้ว่าคนที่เขียนอะไรจริงจังเรื่องหุ้น เป็นคนแบบไหนกัน
การไปเจอกันวันนั้นทำให้ผมได้รู้จักพี่ๆ นักลงทุนที่มีพระคุณหลายท่าน โดยเฉพาะประธานชมรมในเวลานั้นอย่างพี่หมอสามัญชน สิ่งที่ได้ไม่ใช่แค่เทคนิคการดูงบหรือเลือกหุ้น แต่เป็นกรอบความคิด วิธีมองตลาด และท่าทีต่อความเสี่ยง ซึ่งสำคัญกว่าตัวเลขในงบมาก
ช่วงแรกของการลงทุน ผมได้คลุกฝุ่นอยู่ในช่วงปลายๆ ของหุ้น 3 ทหารเสือในตำนาน SNC, UMS, UEC ผลตอบแทนมาเร็ว มาแรง เป็นเด้งๆ ในเวลาไม่นาน สำหรับคนเพิ่งเริ่มอย่างผม ความรู้สึกตอนนั้นมันชัดมากว่า “VI มันไม่ได้ยากนี่หว่า” อ่านงบออก ดูกิจการเป็น เหมือนทุกอย่างจะเรียบง่ายไปหมด
แล้วตลาดก็สอนบทเรียนแรกแบบไม่เตือนล่วงหน้า
ปี 2008 วิกฤติ subprime คือหายนะแรกของผม พอร์ตติดลบหนักมาก หนักจนตั้งหลักไม่ถูก หุ้นดีๆ ที่เคยมั่นใจอย่าง HMPRO ซึ่งตอนนั้นถือเป็นหุ้นเติบโต ลงไปเหลือ PE ประมาณ 5 เท่า ด้วยประสบการณ์ที่ยังน้อย ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จะขาย จะซื้อเพิ่ม หรือจะหนีออกจากตลาด ความจริงคือคิดไม่ออก
สุดท้ายผมทำในสิ่งที่ไม่ได้เกิดจากความเก่งหรือความกล้า แต่เกิดจากความงง คือ “ไม่ทำอะไรเลย” ผมถือหุ้นทุกตัวไว้ ไม่ได้ขายแม้แต่ตัวเดียว ทั้งๆ ที่กลัวมาก และเกือบขายหลายครั้ง ถ้ามองย้อนกลับไป มันไม่ใช่การตัดสินใจที่มีเหตุผลสูงส่งอะไร แต่กลายเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตการลงทุน
ไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ตลาดฟื้นตัวเร็วมาก และมันพาเข้าสู่ยุคทองของ VI รุ่นผม ช่วง 3–4 ปีถัดมา ตลาดขึ้นยาวจริงๆ แบบที่พูดได้เต็มปากว่า “ซื้ออะไรก็รวย” นักลงทุนสลับหุ้นกันไปมา ตัวนั้นขึ้นก็ขายไปซื้อตัวนี้ ตัวนี้ขึ้นก็ย้ายไปตัวโน้น หลายคนอัด margin กันหนัก พอร์ตโตหลายร้อยเปอร์เซ็นต์ในปีเดียว นักลงทุนจำนวนไม่น้อยกลายเป็น 9 หลัก 10 หลักในเวลาไม่กี่ปี และผมก็โชคดีที่อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
ผมผ่านดราม่าหนักหน่วงช่วง “VI ทมิฬ” ท่านสมาชิกคงจำกันได้ จากหุ้น JAS ที่ช่วงนึงมี JAS กันเกือบทุกคนเลย แล้วหุ้นก็ขึ้นสุดลงสุดยังกะรถไฟเหาะ ขึ้นสวรรค์ลงนรกพร้อมกันได้ในหนึ่งวัน หลายคนเจ็บหนัก แต่หลายคนก็รวยเละ สำหรับผม หุ้น JAS นี่แหละ ที่ทำกำไรเป็นตัวเงินได้มากที่สุดของตลาดไทย
หลังจากนั้นไม่นาน ตลาดหุ้นไทยก็เข้าสู่ภาวะ lost decade ตลาดรวมแทบไม่ไปไหนยาวนานหลายปี ผมไม่ถนัดการเล่นหุ้นตามกระแส และไม่ได้เก่งเรื่อง timing สั้นๆ ผลตอบแทนก็เลยไม่ค่อยขยับ ผมเริ่มเห็นชัดว่าถ้าอยู่แค่ตลาดเดียว โอกาสก็จะถูกจำกัดตามไปด้วย
ประมาณ 6–7 ปีที่แล้ว ผมเริ่มออกไปลองตลาดต่างประเทศ เริ่มจากเวียดนาม ต่อด้วยจีน เป็นช่วงที่ต้องเรียนรู้ใหม่แทบทั้งหมด ทั้งโครงสร้างตลาด กฎเกณฑ์ และพฤติกรรมผู้เล่น ไม่ง่าย แต่เปิดมุมมองให้เห็นว่าโลกการลงทุนมันใหญ่กว่าที่เราคุ้นเคยมาก
และในช่วง 5 ปีหลังสุด เงินลงทุนของผมมากกว่า 90% อยู่ในตลาดอเมริกา ไม่ใช่เพราะตลาดไทยไม่ดี แต่เพราะตลาดนั้นตอบโจทย์ทั้งขนาด โอกาส และการเติบโตในแบบที่สอดคล้องกับสไตล์การลงทุนของผมในวันนี้
ผมจะมีวันนี้ไม่ได้เลย ถ้าผมไม่ได้อยู่ในขบวน thaivi ต้องขอบคุณทุกๆคนจริงๆ ไม่ว่าจะเป็น
- อ. นิเวศน์ที่ถือเป็นบิดาแห่งวงการ vi ไทย
- พี่เว็บ พรชัย ที่แปลหนังสือ vi เล่มแรกให้ผมได้อ่านจนเกิดปรากฏการณ์ “ดวงตาเห็นธรรม”
- พี่หมอสามัญชน ประธาณชมรมในขณะนั้น
- พี่ลูกอิสานที่ผมตามอ่านแทบทุกโพสและผมถือเป็น idol นักลงทุนอันดับหนึ่งของประเทศไทย
- พี่เด็กใหม่ไฟแรง อ. ไพบูลย์ ที่ผมดู money talk เกือบทุก EP
- และอ. การลงทุนของผม เพื่อนๆพี่น้อง ไม่ว่าจะเป็น yoyo blueblood sai leksmile sunrise luty pongo littleboy พี่พอใจ หมอแป๊ะ แล้วอีกเยอะมากทั้งที่ได้เจอกัน และที่ไม่ได้เจอกัน แต่ผมได้ตามอ่านการวิเคราะห์หุ้นอย่างเฉียบขาด หลายคนที่ผมได้อ่านและซื้อตามทำให้ผมได้กำไรเยอะมากทั้งๆที่ไม่เคยเจอหน้ากัน
อย่างที่บอกตอนต้นครับ ผมอยู่ในแวดวงการลงทุนมา 20 ปี คิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่ผมจะต้องตอบแทนอะไรให้กับประเทศบ้าง (นอกจากการจ่ายภาษีและการบริจาคเงินต่างๆ) ผมตัดสินใจเลือกเดินในเส้นทางใหม่ ลองดูซักตั้ง ว่าผมจะทำอะไรให้กับประเทศนี้ได้บ้าง ผมคงไม่บอกในที่นี้นะครับ เดี๋ยวจะเสียบรรยากาศการพูดคุย แต่ถ้าเพื่อนๆพี่น้องอยากรู้ ผมคิดว่า search ชื่อผม ไพโรจน์ บัวเผื่อน ก็น่าจะเห็นได้เลย
ขอบคุณอีกครั้งครับ และ
สวัสดีปีใหม่ ปี 2569 ครับ
บันทึกไม่สำเร็จ