ขาดทึนหมดแล้ว ผมยอมแพ้แล้ว
อาฮัง ลงทุนค้าขายขาดทุนปีเดียวสามสี่แสนบาท...
กลุ้มใจไม่เป็นอันทำมาหากินเลย...
พอขาดทุนสี่แสน...ก็มานั่งทำท่าเหมือนลิงป่วย...
หมดแรง...หมดอาลัยตายอยาก...
พูดพร่ำอยู่คำเดียวทั้งวัน
อั๊วขาดทุนหมดแล้ว...อั๊วขาดทุนหมดแล้ว...อั้วไม่เอาแล้ว อั้วยอมแพ้แล้ว
จนญาติๆระอา...ไม่รู้จะทำอย่างไร...
เลยหามมาส่งที่วัดสวนโมกข์...
อาตมาอยู่สวนโมกข์ได้ 7 ปีพอดี
ปรากฏว่า...มันก็มานั่งที่ตรงหินโค้ง...
นั่งเป็นทุกข์ในท่าคนหมดทุนท่าเดิม...
นั่งบ่น...อั๊วเจ๊งหมดแล้ว...อั๊วขาดทุนหมดแล้ว...
อาจารย์พุทธทาสก็เลยเข้าไปถามว่า...
ฮัง...ลื้อขาดทุนแน่หรือ...?
แน่ซิครับ...
สี่แสนปีเดียวหมดเกลี้ยง...ผมขาดทุนย่อยยับหมดเลย...
คิดให้ดี...ขาดทุนจริงๆนะเหรอ...?
จริงซิครับ...
ท่านอย่ามายั่วโทสะผมนะ...
อาจารย์พุทธทาสก็เลยถามต่อว่า...โยม...อาฮัง...
ที่ลื้อบ่นขาดทุน...ขาดทุนนี่...
ลื้อเกิดมาลื้อมีทุนติดตัวมาเท่าไร...?
วันที่ลื้อเกิดมาน่ะ...?
อาฮังนั่งคิดอยู่พักหนึ่ง...
เอ๊ะ...ใครมันจะไปดึงทุนออกมาจากท้องแม่ได้ในวันเกิดน่ะ...
พระนี่ถามอะไรแปลกๆ...
อาฮังตอบว่า...
ไม่มี...
อาจารย์พุทธทาสก็ถามต่อ...เดี๋ยวนี้หม้อหุงข้าวลื้อมีไหม...?
หม้อหุงข้าวมี...
เสื้อผ้ามีใส่ไหม...?
มี...
บ้านมีอยู่ไหม...?
มี...
ถามอะไรต่อมิอะไร...มันก็ตอบว่า...มีๆ...
อาจารย์พุทธทาสท่านจึงบอกว่า...
อาฮัง...ลื้อไม่ได้ขาดทุนหรอก...
เพียงแต่กำไรมันลดลงไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง...
............
............
............
สุขทุกข์...อยู่ที่ใจ...มิใช่หรือ...
ถ้ายึดถือ...ก็เป็นทุกข์...ไม่สุกใส...
ถ้าไม่ยึด...ก็เป็นสุข...หมดทุกข์ใจ...
ฉะนั้นเรา...อยากได้ทุกข์...หรือสุขนา...
จากหนังสือ เทศนาฮา..สุดขีด4
พระพยอม กัลยาโณ, สมคิด ลวางกูร